De situatie
Bij een landelijke netbeheerder lopen tientallen projecten naast elkaar, en die raken elkaar via ketens. Als elk projectteam zijn eigen testaanpak hanteert, kun je niet vaststellen of de keten als geheel werkt. Je hebt dan alleen de bevestiging dat elk onderdeel op zijn eigen manier is goedgekeurd.
Daar komt een tweede probleem bij dat zelden in beleidsstukken staat: testers zijn schaars. Elk project wil ze op hetzelfde moment, meestal vlak voor een oplevering.
Wat ik heb gedaan
Ik heb het testbeleid en de teststrategie voor TenneT TSO geschreven en organisatiebreed geïmplementeerd. Daarin staat niet alleen hoe er getest wordt, maar vooral wanneer iets als aantoonbaar opgeleverd geldt, want dat is het punt waarop een projectmanager en een leverancier elkaar anders eindeloos kunnen vinden.
Daarnaast deed ik de resourceplanning van de testers over alle projecten binnen TenneT. Dat is het deel waar beleid en werkelijkheid samenkomen: je kunt een ketentest voorschrijven, maar als er in week 12 drie projecten tegelijk testcapaciteit nodig hebben, moet iemand die keuze maken en uitleggen.
Uitkomst
Wat het opleverde
Eén testbeleid dat over de projecten heen geldt, ketentestprocessen die tussen teams gelijk zijn, en een planning waarin zichtbaar is welk project wanneer over welke testcapaciteit beschikt.
Wat ik meeneem
Beleid dat geen rekening houdt met capaciteit is een wens. De kwaliteit van een testaanpak wordt in de praktijk bepaald door de vraag of er iemand beschikbaar is op het moment dat het nodig is, en dat is een planningsvraagstuk, geen testvraagstuk.
